سلام به همگی

امیدوارم که خوب و سلامت باشید ما هم خوبیم شکر..روزگارمون می گذره..

و اما..

1- قول داده بودم هرچیز جالب و جدیدی که دیدیم بیام وواستون تعریف کنم..راستش اینجا از نظر من موضوعات جالب و البته جدید خیلی زیادن و راجح به هرکدومشونم می تونم ساعتای زیادی حرف بزنم ولی هم اینکه من متاسفانه وقتم خیلی محدوده و مخصوصا این ترم درسام سنگینتر و سخت تر هم شده و بیشتر وقتم توی کتابخونه و دانشگاه می گذره..تازه غیرازاون رسیدگی به کار خونه و خرید خونه و گاهی مهمونداری هم هست..این وسط هم اگه وقتی بمونه ترجیحا با همسرجان سپری میشه چون همینطوریش به غیرتعطیلی آخر هفته ها..در طول هفته شب به شب همدیگرو می بینیم و اونم معمولا هردومون خسته و کوفته و حتی حال نداریم با هم حرف بزنیم! البته..از همه اینا که بگذریم..من این موضوعم هست که ممکنه چیزی که واسه من جالب باشه واسه شما خیلی جالب نباشه ویا هرچی..بهرحال من سعی می کنم تا اونجایی که بشه همه رو بگم..نه صرفا به این خاطر که نداشته های خودمون رو یادآوری کنم یا چیزایی که اینا دارن رو به رخ بکشم..بلکه بیشتر دلم می خواد ازین فرصتی که پیش اومده و حداقل فعلا که ما اینجا هستیم استفاده کنم و تفاوتهای فرهنگی رو ببینم..یا درواقع ببینیم..و حتی دلم می خواد نظر شمارم راجح بهشون بدونم..این چیزیه که من و همسر معمولا خیلی راجح بهش صحبت می کنیم..هم راجح به نکات مثبتی که توی فرهنگشون هست و هم گاهی نکات منفی حتی!..البته باز از دید ما خلاصه!.. یه چیز جالبی که من خیلی باهاش برخورد می کنم توی ایستگاه مترو.. رفتاریه که با آدمای ناتوان و بیشتر البته نابینا میشه..همونطور که احتمالا می دونید داستان مترو داشتن اینا به خیلی خیلی سال قبل بر می گرده وعلاوه بر اینکه که یکی از بهترین سیستم های مترو دنیا رو از همون قدیم داشتن در عین حال بیشتر ایستگاهاشون هنوز قدیمیه..هرچند خیلیاشونو باز سازی کردن یا دارن می کنن..بهرحال..افراد نابینا که میان از گیت رد میشن.. معمولا یکی از مامورایی که دم گیت وایساده می بیندشون و از همونجا تا وقتی که سوار قطار میشه همراهیش می کنه..گاهی یه مسیر طولانی رو حتی!.. در ضمن مسیرم ازش می پرسه اینی که کدوم ایستگاه می خواد پیاده شه و بعد که اون سوار قطار شد سریع بی سیم می زنن به اون ایستگاه مقصد و  شماره واگنی که اون خانم یا آقای نابینا توشن رو اعلام می کنن..از اونورم سریع یه مامور میاد منتظراون واگن قطار می مونه تا اون آدم برسه و بخواد پیاده شه.. دوباره اون کل مسیرو همراهیش می کنه تا وقتی که از ایستگاه بره بیرون!..در عین حال رفتارشون با اون شخص در نهایت ادب و احترامه که مبادا به خاطر مشکلی که داره تحقیر بشه یا بهش بی احترامی بشه! من اینو توی این مدت بارها و بارها دیدم و واقعا واسم جالب بود..مطمئنا توی کشورای دیگم یه همچین امکانات و شرایط مشابهی واسه اینجور افراد ناتوان یا کم توان هست..کما اینکه دوست همسر که سالها سوئد زندگی کرده و حالا اینجاست.. از امکاناتی که اینجور افراد تو اونجا دارن واسمون گفته..راستش دروغ چرا این چیزارو که می بینم و میشنوم هم تحسینشون می کنم و هم بهشون حسودیم میشه! دلم می سوزه که چرا این مورد یا مواردی ساده مثل اینو ما نباید داشته باشیم..این که دیگه امکانات و بودجه زیاد و خاصی نمی خواد آخه.. فقط یکمی فکر و فرهنگ و انسانیت می خواد.. همین..فقط همین!همین یه سال پیش یا کمتر بود شاید که یه خانوم نا بینا تو یکی از ایستگاهای مترو نزدیک بازارتهران از فشارجمعیت و اینی که موقع اومدن قطار هولش داده بودن افتاده بود تو اون  مسیر قطار و قطار زده بود بهش ! البته با غصه خوردن که چیزی درست نمیشه.. باید امیدوار باشیم به درست شدن همه مسائل وخودمون هم  سعی کنیم که هرکدوم به سهم خودمون فرهمنگمونو درست کنیم.. 

2- میگم خیلی بده که آدم به کار کردن و درآمد داشتن عادت کنه ها!نه؟ من از موقعی که اومدیم  اینجا و خوب طبیعتا خودم اینجا درآمدی ندارم همیشه بیشتر وقتا که می خوام یه چیزی واسه خودم بگیرم یه حس بدی باهامه!یعنی می خوام بگم اون لذتی رو که باید از خرید کردن نمی برم!با اینکه تنوع و کیفیت اجناس خوب اینجا خیلی بیشتره و بهتره! البته خداییش همینجا اعتراف می کنم که مشکل از خود بنده س و هیچ ربطی به همسر پیدا نمی کنه چون ما از اول زندگیمون خوشبختانه بحث پول من و پول تو نداشتیم و اون هیچ وقت چیزی رو واسه من دریغ نکرده..ولی خوب..واضح و مبرهن که خود ادم درامد مستقیم داشته باشه یه چیز دیگه س حداقل واسه من اینطوریه..مخصوصا اینکه  بهرحال هزینه زندگی توی اینجا بالاست و نمیشه ریسک کرد.. مام تقریبا همه پس اندازمون رو آوردیم اینجا و برعکس ایران که بهرحال هردومون کار می کردیم و به نسبت درامد خوبی داشتیم مخصوصا همسری .. الان همه خرج  زندگیمون داره فقط از یه جا تامین می شه و اونم خوب شکرخدا تا حالا بد نبوده ولی من همچنان دارم سعیمو می کنم که بتونم یه کاری هرچند با درامد کم و در حد دانشجویی هم شده پیدا کنم.. والبته همسر کماکان موافق خیلی از کارا نیست متاسفانه این موضوع شده پای ثابت جر و بحثای ما اینروزا مرتبم می گه تو نگران هزینه زندگی نباش و هرجا می خوای برو..هرچی می خوای بخر..تو چیکار داری! تامین هزینه ش با من! ولی مگه میشه آخه! من آدم ولخرجی نیستم ولی اصلا و ابدا دلم نمی خواد ببینم که شوهرم واسه همون هزینه هایی هم که داریم مجبور شه کار بیشتری بگیره و وقت بیشتری بزاره واسه اینکه درامد بیشتری داشته باشه ولی در عوض استراحت کمتری داشته باشه و حتی خودمون زمان کمتری رو با هم باشیم و بگذرونیم چه می دونم .. امیدوارم بهرحال منم بتونم یه کار مناسب با حقوق کمم که شده اینجا پیدا کنم و همسر جان هم از خر شیطون پیاده شه و هی رو هر کاری که با بدبختی پیدا میشه عیب و ایراد نزاره! 

3- هی! راستی من زن دایی شدم ها نی نی خواهر همسری( همون خواهرزادش دیگه!) چند روزپیش دنیا اومد عزیزممممممممممممم اینقدر بامزه س! اینقده فینگیلیه! عین فندق می مونه!وای هنوز باورم نمیشه خواهر همسری.. دوست و همکلاسی دانشگاه خودم مامان شده طفلی دوران بارداری سختی رو گذروند ولی خداروشکر که بالاخره مسافر کوچولوشون به سلامت دنیا اومد..واییی! دایی نی نی که هسر جان باشه نمی دونید چقدر خوشحاله! هرچند که بلد نیست یا( روش نمیشه) درست ابراز احساسات کنه ولی کلی واسه عکسای نی نی ذوق کرد! مخصوصا اینکه مامانش اینا می گن شبیه بچه گیای همسریه! (همون قضیه بچه حلالزاده و داییشه دیگه) بماند که حالا دوباره ورق برگشته سمت ما و اون شب که باهاشون حرف می زدیم از مامان و خاله بگیر تا زن داییش رو اسپیکر پیغام دادن که دیگه  نوبتیم که باشه نوبت نی نی شماست! مام گفتیم چشممممممم! چرا که نه!اصلا همسری میگه بزار حداقل فعلا دلشون خوش باشه وگرنه اینا خبر ندارن تو هفته پیش یه تست ناقابل!!!می خواستی  بدی عالم و آدم خبردار شدن بس که کولی بازی درآوردی! بچه دیگه پیشکش!...می بینید تورو خدا! بهتر من! .. والا.. بچه پررو!